«خدایا روزه مرا در این روز جزو روزه داران واقعي قرار بده و قیام و عبادتم در آن را جزو قیام شب زنده داران قرار بده، در این روز از خواب بي خبران بیدارم کن و ببخش به من جنایتم را در این روز اى معبود جهانیان ودر گذر از من اى بخشنده جنایات کاران.»ما روزه مي گیريم اما ممكن است از روزه داران واقعي نباشيم، روزه دار واقعي كيست؟ روزه واقعي چه فرقي با روزه غير واقعي دارد؟ ما سه نوع روزه در معارف اسلامي داريم. روزه مومنين، روزه متقين، روزه عارفان.روزه مومنين( روزه معمولي)روزه واجبي براي همه مومنين است كه در فقه اسلامي تعريف شده و انسان روزه دار در اين روزه فقهي، موظف است از مبطلات روزه (آنچه روزه را در فقه باطل مي كند مانند خوردن و آشاميدن) پرهيز كند و افطار و ترك اين روزه باعث گناه و قضاء و كفار مي شود.(يا ايها الذين آمنو كتب عليكم الصيام كما كتب علي الذين من قبلكم لعلكم تتقون) قرآن كريم مخاطب را همه مومنين قرار داده و برآنان واجب كرده؛ لذا اسم اين روزه را «روزه مومنين» بيان كرده است. روزه متقين(روزه خاص)نوع دوم روزه كه در فقه به طور رسمي بيان نشده، اما در احاديث نبوي و ائمه اطهار(علیهم السلام) مي توان يافت و بر آن تاكيد شده و ما آن را «روزه متقين» مي ناميم. پرهيز و امساك همه جوارح و اعضاي بدن از همه گناهان، عدم نگاه به نامحرم، غيبت، تحقير مسلمان و ... يعني انسان همه گناهان را ترك كند و اسم ديگر آن «تقوي» است و مي توان «روزه تقوي» نيز ناميد.چرا آن را به اين نام گذاشتند؟ روزه متقين شايد الهام از آيه شريفه قرَآن كريم(يا ايها الذين آمنو كتب عليكم الصيام كما كتب علي الذين من قبلكم لعلكم تتقون) باشد شايد از اين آيه اين طور برداشت كرد كه مدل اول روزه كه روزه معمولي است براي همگان واجب است. آ

تفسیر دعای روز بیست و دوم ماه مبارک رمضان به این شرح است:«اللّهُمَّ افْتَحْ لِی فِیهِ أَبْوابَ فَضْلِکَ، وَأَنْزِلْ عَلَیَّ فِیهِ بَرَکاتِکَ، وَوَفِّقْنِی فِیهِ لِمُوجِباتِ مَرْضاتِکَ، وَ أَسْکِنِّی فِیهِ بُحْبُوحاتِ جَنَّاتِکَ، یَا مُجِیبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّینَ»«خدایا، در این ماه درهای احسانت را به روی من بگشا و برکاتت را بر من نازل فرما و به انگیزههای خشنودیات موفقم بدار و در میان بهشتهایت جایم ده، ای برآورنده خواهش درماندگان»خواستههای روز بیست و دوم ماه مبارک رمضان:۱. گشوده شدن درهای فضل و رحمت.۲. نازل شدن برکات الهی.۳. توفیق یافتن به انجام آنچه موجب خشنودی خداوند است.۴. سُکنا گزیدن در بهترین و پرناز و نعمتترین موقعیتهای بهشت.«اللّهُمَّ افْتَحْ لِی فِیهِ أَبْوابَ فَضْلِکَ»واژه فضل از اسماً الهی بوده و به معنای احسان و بخششِ نعمت و مواهب، بیش از حدّ لازم است.به همین جهت است که سوره آلعمران آیه ۱۷۴ خداوند را با فضل عظیم توصیف میکند: وَ اَللّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِیمٍ (و خدا دارای فضلی بزرگ است)در این آیه تأکید دارد که هیچ منعی برای بخشش خدا وجود ندارد. خداوند میتواند از باب فضلش بیش از حد لازم عنایت فرماید.این نحوهی از عنایت فقط به دست خداست.در سوره آلعمران آیه ۷۳ میفرماید: قُلْ إِنَّ الْفَضْلَ بِیَدِ اللَّهِ یُؤْتِیهِ مَنْ یَشَاءُ (پیامبر بگو که به راستی فضل و رحمت فقط به دست خدا است به هرکس بخواهد میدهد)به ما دستور دادهاند که چنین احسانی را از خدا بخواهیم که از باب فضل اوست. در ادعیه نیز همین را میخواهیم: «اِلهی عامِلْنا بِفَضْلِکَ وَ لا تُعامِلْنا بِعَدْلِکَ» (خدایا با فضلت با من رفتار کن و با من به عدالت معامله کن)میتوان فضل را به معنای فضیلت و ارزشهای انس